Jednym z najpopularniejszych rozwiązań, jakie wybierają Polacy, aby stworzyć w swoim ogrodzie przestrzeń prywatną, są żywopłoty z roślin iglastych. Wśród nich królują przede wszystkim tuje. Dlaczego właśnie te rośliny cieszą się tak dużym zainteresowaniem? Czy warto zwrócić uwagę na inne gatunki?
Tuja na żywopłot – czy warto?
Od lat największą popularnością w przydomowych ogrodach cieszą się tuje, czyli inaczej żywotniki zachodnie. Te rośliny charakteryzują się gęstym i zwartym pokrojem, co czyni je szczególnie dobrym wyborem na żywopłoty. Wśród odmian warto wyróżnić przede wszystkim tuję brabant oraz tuję szmaragd, których cechy opiszemy w dalszej części artykułu.
Jakie są zalety żywotników na żywopłot? Warto wiedzieć, że tuje, będąc roślinami zimozielonymi, utrzymują swój kolor przez cały rok, co oznacza, że nawet zimą zielona ściana będzie oddzielać nasz ogród od sąsiadów. Dla wielu osób przynależność tui do roślin zimozielonych to ważny aspekt, z uwagi na to, że np. żywopłoty z roślin liściastych są mniej skuteczne w zapewnieniu prywatności, ponieważ na zimę tracą liście.
Kolejną zaletą jest łatwość w pielęgnacji – tuje nie są szczególnie wymagające. Preferują gleby dobrze przepuszczalne i lekko kwaśne, a większość odmian dobrze znosi nasze warunki klimatyczne. Tuje, zwłaszcza szmaragd, nie wymagają częstego przycinania. W przypadku tej odmiany żywopłot naturalnie zachowuje swój stożkowaty kształt.
Wady tui w ogrodzie
Wybierając rośliny na żywopłot, warto również poznać wady żywotnika zachodniego. Wiele osób zwraca uwagę na to, że tuje stały się zbyt popularne w polskich ogrodach. W rezultacie ogrody mogą zostać pozbawione indywidualnego charakteru i wyglądać podobnie do innych. Wadą może być także tempo wzrostu. Chociaż tuja brabant rośnie dość szybko, to w przypadku tui szmaragd trzeba uzbroić się w cierpliwość, aby uzyskać satysfakcjonujący żywopłot – przyrost roczny odmiany szmaragdowej wynosi 10-15 centymetrów wysokości oraz do 20 centymetrów szerokości.
Tak jak już wspomnieliśmy, te rośliny są odporne na nasze warunki klimatyczne, w tym dość odporne na suszę. Dotyczy to jednak dorosłych osobników, zwłaszcza po kilku latach od posadzenia. Młode tuje będą wymagać regularnego podlewania w pierwszych latach wzrostu. Latem mogą cierpieć z powodu braku wody, co prowadzi do żółknięcia igieł, a w skrajnych przypadkach – nawet do zamierania całych gałęzi. Co więcej, w przypadku gęsto nasadzonych żywopłotów tuje mogą być podatne na różne infekcje grzybowe, które będą objawiać się brązowieniem igieł.
Tuja brabant a szmaragd – porównanie
Tuja brabant na żywopłot czy może tuja szmaragd? Poniżej przygotowaliśmy dla Was krótkie porównanie dwóch najpopularniejszych odmian żywotnika zachodniego.
Tuja szmaragd (Thuja occidentalis 'Smaragd’) to odmiana, która wyróżnia się intensywnie zieloną barwą igieł, które dodatkowo są delikatnie połyskujące i miękkie w dotyku. Tuja szmaragd rośnie stosunkowo wolno, osiągając docelową wysokość do 3 metrów. Dzięki swojemu smukłemu, stożkowatemu pokrojowi doskonale nadaje się na żywopłoty nieformowane. Nie wymaga częstego przycinania oraz jest odporna na zmienne warunki atmosferyczne.
Z kolei tuja brabant (Thuja occidentalis‘Brabant’) może osiągnąć docelową wysokość nawet do 4–5 metrów. To dobry wybór dla osób, które chcą dość szybko uzyskać gęsty żywopłot – roczny przyrost do 30 centymetrów. Roślina ma pokrój kolumnowy, mniej zwarty niż u tui szmaragdowej; jej igły są matowe. W zakresie pielęgnacji brabant będzie wymagać częstszego przycinania, ale w zamian oferuje nam szybkie tempo wzrostu i bardzo dobrą odporność na czynniki atmosferyczne.
Jakie inne rośliny na żywopłot?
Mimo iż to właśnie tuje od lat są najczęściej wybieranym gatunkiem na żywopłoty, to warto zwrócić uwagę również na inne rośliny. Wybór zależy przede wszystkim od tego, jakie mamy oczekiwania co do wyglądu ogrodu, jak szybko chcemy uzyskać żywopłot oraz jak dużo czasu jesteśmy gotowi poświęcić na jego pielęgnację.
Ciekawą propozycją jest cyprysik groszkowy (Chamaecyparis pisifera). To roślina o zwartym, delikatnym pokroju, z igłami przypominającymi wyglądem drobne łuski. Cyprysiki, w zależności od odmiany, mogą przybierać różne barwy – od zieleni, przez zielono-niebieski, aż po zielono-brązowy. Rosną wolniej niż tuje i wymagają nieco więcej uwagi w kwestii pielęgnacji. Jeśli chodzi o stanowisko, to preferują miejsca słoneczne lub półcieniste, osłonięte od silnych wiatru oraz wilgotne.
Cis (Taxus) to kolejna roślina na żywopłoty, która ceniona jest ze względu na gęsty pokrój. Cis rośnie dość wolno, ale jest bardzo odporny na warunki atmosferyczne. Dobrze znosi cięcie, co pozwala na formowanie dowolnych kształtów.
Ligustr pospolity (Ligustrum) to wytrzymały krzew liściasty, który jest odporny zarówno na mrozy, jak i na suszę. Ligustr rośnie szybko i łatwo się zagęszcza. W sezonie letnim pokrywa się delikatnymi, białymi kwiatami, a jesienią – czarnymi jagodami. Ligustr nie jest zimozielony, co oznacza, że jesienią będzie tracić liście.
Również berberys (Berberis) to krzew liściasty o bardzo gęstym pokroju, który nadaje się na żywopłot. Dobrze znosi cięcie, może przybierać różne barwy (w zależności od odmiany), jest odporny na zmienne warunki atmosferyczne, a jego owoce stanowią pożywienie dla ptaków.